Fundacja Nasz Dom
Ludzie
Anna i Paweł Urbanowicz
W czerwcu 1990 r. Anna Urbanowicz wraz z mężem Pawłem Urbanowiczem zarejestrowali Fundację Nasz Dom w Lutolu Mokrym. Przez lata wypracowanymi przez nich środkami tworzą to miejsce. Wraz z rodziną zamieszkują jeden z domów na terenie Fundacji. Choć Nasz Dom jest pełen, nawet bardzo, to wciąż stoi otworem dla już dorosłych wychowanków z rodziny zastępczej oraz ich dzieci.
Tak się stało, że troje z ich dzieci ma autyzm, są już dorosłymi ludźmi. W sposób naturalny stanęli przed problemem, jaki mają rodzice tak wyjątkowych istot – co dalej? Tak powstał projekt domu – wspólnoty dla osób z autyzmem.
Katarzyna Czekierda (1976) – obecna Prezeska Zarządu Fundacji.
Zaprzyjaźniona z Fundacją od 25 lat, zaczynała współpracę jako studentka-wolontariuszka pracując z dziećmi przyjeżdżającymi na turnusy szkoleniowo-wypoczynkowe do ośrodka w Sierczynku. Teatrolożka, doktorka psychologii, psychoterapeutka z wieloletnim doświadczeniem pracy z pacjentami oraz pracy akademickiej i naukowej ze studentami. Mama czwórki dzieci.
Daniel Fąferko
jest z Fundacją od 1997r. Obecnie Prezes Lutolskiej Spółdzielni Socjalnej WINDA. Odpowiada za sprawy administracyjno-księgowe wszystkich działań Fundacji.
Fundator i Prezes Zarządu Fundacji przez 35 lat
Paweł Urbanowicz (1955) – prawnik, przedsiębiorca społeczny, pracownik i Prezes Fundacji Nasz Dom w Lutolu Mokrym, nauczyciel rodziców zastępczych, współautor SPUR szkoleniowego programu dla rodziców zastępczych, członek międzynarodowego stowarzyszenia Ashoka: Innovators for the Public oraz Stowarzyszenia Innowatorów Społecznych w Warszawie. Wraz z żoną Anną był rodzicem zastępczym dla 16 dzieci. Ma 6 dzieci naturalnych. Podczas studiów prawniczych na Uniwersytecie im. A Mickiewicza w Poznaniu (1975-81) zainteresował się sytuacją więźniów karnych, w tym sytuacją więźniarek w ciąży lub z noworodkami. Przez kilka lat był społecznym kuratorem dla młodych więźniów warunkowo opuszczających więzienia. Po ukończeniu studiów w 1981 roku podjął pracę jako doradca prawny w związku zawodowym „Solidarność”. Po wprowadzeniu przez komunistów stanu wojennego w Polsce był szykanowany i m. in. otrzymał zakaz wykonywania zawodu prawnika. Przez 5 lat organizował pomoc dla młodzieży na wózkach inwalidzkich. Pracował jako pomocnik w przytulisku dla bezdomnych im. Brata Alberta we Wrocławiu. Po stwierdzeniu, że większość bezdomnych, to wychowankowie instytucji opiekuńczo-wychowawczych od połowy lat 80-tych, przez prawie trzy lata pracował w państwowym domu dziecka w Poznaniu. Wtedy to nabrał przekonania, że system opieki w Polsce wymaga radykalnych, prorodzinnych zmian. W roku 1987 powołał Towarzystwo Przywracania Rodziny w Poznaniu (początkowo nazywające się Towarzystwo Pomocy Rodzinom Zastępczym), gdzie zapoznał się z problematyką prawną i opiekuńczą takich rodzin. W tym czasie współorganizował i rozprowadził wśród potrzebujących transporty żywności i odzieży z Norwegii, Szwecji, Holandii i Belgii w ilości około 300 ton. Aby zdobyć doświadczenie praktyczne w pracy z dziećmi odrzuconymi w roku 1990 założył w Lutolu Mokrym własną rodzinę zastępczą oraz ufundował Fundację „Nasz Dom”. Rodzinę, składającą się z dzieci naturalnych i przyjętych nazwał Rodzinnym Domem Zastępczym. Prowadzenie zawodowej rodziny zastępczej w oparciu o organizacyjne i majątkowe możliwości Fundacji Nasz Dom w Lutolu Mokrym, pozwoliło na zdobycie doświadczenia w wychowaniu odrzuconych dzieci i wzbogaciło jego umiejętności administrowania działaniami społecznymi. Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem za zasługi dla Niepodległości oraz medalem Solidarności Wielkopolskiej.